Ahmed kom til Bergen for å studere. Planen var enkel: nokre år på Vestlandet, ein grad i lomma og så vidare til noko anna.
Det er seks år sidan.
Ein stad mellom regnbyene, fjellturane, seine kveldar med gode vener og den første gongen han tok seg sjølv i å irritere seg over folk som stod på feil side av rulletrappa, skjedde det noko. Bergen blei heim.
For Ahmed handlar det å vere vestlending ikkje om kvar du er fødd, men om kvar du kjenner at du høyrer til. Om menneska du har rundt deg, stadene du saknar når du er vekke – og den merkelege kjensla av å bli litt glad når du ser fjella igjen.
Han snakkar framleis litt for mykje til å vere ein stereotypisk vestlending.
Me jobbar med saka.
