Vestlendingen ror. Han treng ikkje rope om det.
Del med ein venn!
Det skjedde noko med Fotball-Noreg i sommar.
Plutseleg skulle alle ro.
På tribunen sat tusenvis av nordmenn på rekkje, lente seg bakover i takt og drog usynlege årar gjennom lufta medan dei brølte:
«RO!»
«RO!»
«RO!»
Det var stort engasjement. Det var fellesskap. Det var trøkk.
Og ein eller annan stad på Vestlandet sat det sannsynlegvis ein mann og såg på dette med eit ansiktsuttrykk som ikkje røpte særleg mykje.
Han har rodd før.
Vi har ein viss erfaring
Skal vi først begynne å dele ut kvalifikasjonar i roing, stiller Vestlandet ganske sterkt.
Her har menneske rodd fordi dei skulle fiske, besøkje naboen, frakte varer, kome seg til kyrkje eller ganske enkelt fordi det dei skulle til, låg på andre sida av noko vått.
Før motoren gjorde livet enklare, var årane ein heilt naturleg del av transporten langs kysten og inne i fjordane.
Folk rodde langt.
Dei rodde tungt.
Dei rodde i vind, regn og sjøgang som sannsynlegvis ville fått store delar av ein moderne fotballtribune til å be om utsetjing.
Det finst derfor noko litt fascinerande ved tanken på at vi no skal rope instruksjonen høgt medan vi gjer det.
Ein vestlending ville aldri halde på slik
Sjå for deg ein gammal vestlending i ein færing.
Han legg ut frå naustet tidleg om morgonen. Fjorden er mørk, det er litt motvind og han har eit godt stykke framfor seg.
Han tek tak i årane.
Lener seg bakover.
Og ropar:
«RO!»
Så eit nytt åretak.
«RO!»
Det går ikkje.
Heile biletet kollapsar.
I beste fall kunne det kome eit «jau» før han la frå land. Kanskje eit tungt utpust dersom motvinden var spesielt irriterande.
Deretter ville han rodd.
Det er kanskje her kulturforskjellen ligg
Vestlendingen har tradisjonelt hatt eit litt anstrengt forhold til å kommentere sin eigen innsats medan han held på.
Dersom noko skal gjerast, er det ofte enklast å gjere det.
Du treng ikkje rope «GRAV!» medan du grev.
Du ropar ikkje «BER!» kvar gong du løftar noko tungt.
Og dersom du står ute i sidelengs regn og reparerer eit gjerde, er det svært lite som tyder på at arbeidet går raskare dersom resten av familien står bak og ropar «REPARER! REPARER! REPARER!»
Det ville blitt oppfatta som lite hjelpsamt.
Roing bør i utgangspunktet følgje same prinsipp.
Så kom fotballen
Likevel må vi innrømme at det såg ganske imponerande ut.
Når ein heil tribune ror samtidig, skjer det noko. Folk ler, syng og blir ein del av det same, og akkurat på ein fotballkamp er det kanskje lov å leggje den vestlandske sjølvkontrollen litt til side.
Sjølv ein vestlending kan bli riven med.
Han kan lene seg bakover saman med resten.
Han kan ta eit kraftig åretak.
Kanskje til og med to.
Men når mennesket ved sida av begynner å gaule «RO!» rett inn i øyret hans, vil det nok kome eit tidspunkt der han kjenner at dette begynner å bli litt mykje.
Han seier sjølvsagt ingenting.
Han er vestlending.
Vi ror på vår måte
Det er ikkje engasjementet det står på.
Vestlendingen kan ro ræva av seg dersom det er nødvendig.
Han kan ro til armane dovnar, vinden står imot og båten endeleg glir inn mot land.
Han berre kjenner ikkje det same behovet for å orientere omgivnadene om kva aktivitet som føregår.
Årane går i sjøen.
Båten går framover.
Det er stort sett tilstrekkeleg dokumentasjon.
Når han endeleg kjem fram, dreg han båten på land, rettar seg opp i ryggen og ser tilbake på fjorden.
Kanskje kjem det eit tungt pust.
Så, dersom turen verkeleg var noko utanom det vanlege:
«Jau.»
Meir trengst ikkje.
Han kom no fram.